1. 
   
   
   
2.  Beynimde cevabını arayan sorular ve ben yorgunum bu cevapsız suallerden. Kızgınım kendime anlamsız iç hesaplaşmalarım dan. Çünkü hep kendime zarar veriyorum bu anlamsız kavgada. Hep kendimce haklı çıkmak dan usandım artık. Ya bende var bir sıkıntı yada bana cephe alanlar haklı bu girift kavgada. Ya ben sahte dostlukları görmezden gelmeliydim yada yüzüme tükürenlere, yarabbi şükür demesini öğrenmeyi. Yada haklı görmeli üç maymunu oynamalıydım bana yapılan haksızlıklara. Öyle ya başka türlü nasıl canım cicim yaşayabilirdik ki. Varsın kullansınlar dı beni ne önemi vardı ki. Zaten bana yüklenen misyonun onlarca anlamı değersiz bir ölümle yok olup gitmek değilmiydi?. Çünkü ben engelliydim. Yaşamam bile bedavadandı onlar için. Ama Unuttukları bir şey vardı ki onların bir hesabı varsa Allahın'da bir hesabı vardı....

                                                 ENGELLİYİM BEN