ÜSTÜNLÜK ANCAK TAKVÂ'DADIR

    

Eşrefi mahlukat yani yaratılmışların en şereflisi olarak yaratılan insan oğlu an geliyor melekleri imrendirecek seviyelere çıkarken an geliyor şeytandan yada hayvandan daha aşağı bir hal alabiliyor.

Üstünlüğün takvada olduğunu bildiren yüce rabbimiz EL-HUCURÂT -13. Ayette Ey insanlar! Biz sizi bir erkekle bir kadından yarattık. Birbirinizi tanıyıp sâhib çıkmanız için milletlere, sülâlelere ayırdık. Şunu unutmayın ki ALLÂH'ın nazarında en değerli, en üstün olanınız, takvâda en ileri olandır. Muhakkak ki ALLÂH herşeyi bilir, her şeyden hakkıyla haberdârdır.

Hal böyleyken kimsenin etnik kökeninden dolayı kendi Irkından olmayan birine üstünlük taslayamayacağı gibi hiç kimsede bir başkasına fiziki durumundan dolayı üstünlük taslayamaz. Hasılı kelam Cenabı Allah hiç kimseyi sen şu ırktansın ondan dolayı gir cennetime demeyeceği gibi keza hiç kimseyede sen boylu poslusun senin kaşın gözün endamın yerinde gir cennetime demeyecektir. Bu itibarla kimse kimseyi bu anlamda küçük görme aşağılama ve rencide etme hakkına sahip değildir.

Allah indinde beyaz ırkın siyaha üstünlüğü olmadığı gibi sağlıklı bir insanında engelli bir insana üstünlüğü yoktur bu anlamda. Kıstas ne peki diye soracak olursanız? Aşağıda da ifade ettiğimiz üzere takva elbisesi! Kim insan olma anlamında, Allaha layık kul olma anlamında takvaca daha iyiyse üstün olan odur.

Merhum Aşık Veyselin bu anlamda çok güzel bir şiiri vardır.

Merhum şiirinde aynen şöyle der.

Beni Hor Görme Kardeşim

Beni hor görme kardeşim

Sen altınsın ben tunç muyum

Aynı vardan var olmuşuz

Sen gümüşsün ben sac mıyım

Ne var ise sende bende

Aynı varlık her bedende

Yarın mezara girende

Sen toksun da ben aç mıyım

Kimi molla kimi derviş

Allah bize neler vermiş

Kimi arı çiçek dermiş

Sen balsın da ben cec miyim

Topraktandır cümle beden

Nefsini öldür ölmeden

Böyle emretmiş yaradan

Sen kalemsin ben uç muyum

Tabiata Veysel aşık

Topraktan olduk kardaşık

Aynı yolcuyuz yoldaşık

Sen yolcusun ben bac mıyım 

İnsanları içinde bulundukları durumdan dolayı aşağılamamalı onları rencide etmemeliyiz. Aksi halde Yüce rabbimizin şefkat tokadını çok fena yeriz ki nereden geldiğimizi şaşarız. Bu anlamda çok hoşuma giden bir kıssayıda paylaşmak isterim. 

Vaktiyle bir derviş, nefisle mücadele makamının sonuna gelir.

Meşrebin usulünce bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan vazgeçecektir.

Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden arınması gereklidir.. .

Saç, sakal, bıyık, kaş, ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır.

- Vur usturayı berber efendi, der.

Berber dervişin saçlarını kazımaya baslar. Derviş aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı

tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı girer içeri.

Doğruca dervişin yanına gider, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:

- Kalk bakalım kabak, kalk da tıraşımızı olalım, diye kükrer.

Dervişlik bu... Sövene dilsiz, vurana elsiz gerek. Kaideyi bozmaz derviş.

Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaramaz.

Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar.

Fakat küstah kabadayı tıraş esnasında da sürekli aşağılar dervişi, alay eder:

'Kabak aşağı, kabak yukarı.'

Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkândan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir.

Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge için yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır.

Ölmüştür. Görenler çığlığı basar.

Berber ise şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyarî sorar:

- Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?

Derviş mahzun, düşünceli cevap verir:

- Vallahi gücenmedim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gör ki kabağın bir sahibi var. O gücenmiş olmalı!

Selam ve dua ile.

Erhan Ölçer